W 62 pp był dowódcą kompanii przeciwpancernej. W bitwie nad Bzurą osłaniał przeprawę pod Witkowicami. Osobiście, ogniem na wprost, zniszczył 6 czołgów, w tym 2 na oczach gen. T. Kutrzeby. Za ten czyn został awansowany na polu walki do stopnia porucznika oraz odznaczony krzyżem Virtuti Militari (przez gen. T. Kutrzebę – odznaczeniem zdjętym z własnego munduru). Sytuację potwierdził sierż. Jan Ostrowski.
Stefania Tuchołkowa z Zaleskich urodziła się 25 kwietnia 1874 r. w Bożejewiczkach (pow. żniński). W roku 1891 wyszła za mąż za ziemianina Antoniego Tuchołka. Do Bydgoszczy przeprowadzili się parę lat później. Cały swój wolny czas poświęcała pracy społecznej. Współpracowała z „Dziennikiem Bydgoskim”, znana była także z działalności literackiej. Continue reading
mjr. (tab.) Hertlein(-Zięba) Aleksander Wilhelm (ur. 21 VII 1893)
Continue reading
Od 1929 r. służył w Bydgoszczy w stopniu ogniomistrza w 15 Pułku Artylerii Lekkiej, z którym wyruszył na wojnę w 1939 r. Continue reading
31 karykatur autorstwa Edmunda Heydaka, która ukazały się w Dzienniku Bydgoskim w 1934 r. w specjalnym dodatku na XV-lecie 15 Dywizji Piechoty Wielkopolskiej.
Continue reading
Hassan Konopacki urodził się 25 lutego 1879 roku w Mińsku w tatarskiej, muzułmańskiej, rodzinie szlacheckiej. W roku 1897 ukończył Szkołę Artyleryjską im. Konstantego w Petersburgu. W 1904 roku służąc w carskim wojsku w stopniu podporucznika został wysłany na Daleki Wschód do Obwodu Zabajkalskiego. Continue reading
ppłk inż. Eustachy Gorczyński, ur. w 1893 roku w Sędziszowie
od kwietnia 1922 roku do rozformowania – dowódca 27 bsap 2 psap.
W latach 1938-1939 był komendantem CWSap. w Modlinie. W pierwszych dniach wojny udał się z małą grupą organizacyjną na Wołyń w rejon Sarn, w celu zorganizowania dalszego szkolenia elewów saperów. Pod Kowlem dostał się do niewoli radzieckiej. zm. 22 grudnia 1958 w Łodzi.
ppłk Jan Szatowski (vel Szatyński) ps. „Kowal”, „Zagończyk”, „Jemioła” – oficer Wojska Polskiego. Dowódca 50 Pułku Piechoty AK. Urodził się 23 stycznia 1907 r. w miejscowości Murafa na Podolu, zmarł 8 września 1988 r. w Poznaniu.
Continue reading
Dowódca 1 batalionu saperów wielkopolskich (XV bsap), ppłk. Wojska Polskiego. Urodził się 8 stycznia 1889 r. w majątku Dorosiny (na Litwie), w rodzinie głównego leśniczego Eustachego i Zofii z Pawłowiczów. Ukończył gimnazjum humanistyczne w Bobrujsku i Aleksiejewską Szkołę Wojenną. W armii rosyjskiej służył zawodowo od 1 IX 1910 r. Po ukończeniu szkoły wojskowej w Moskwie, 6 VIII 1912 r. został mianowany ppor. wojsk inżynieryjnych. Podczas I wojny światowej, od 1914 r. dowodził kompanią sztabową. 27 X 1915 r. został awansowany do stopnia porucznika. Od 28 VIII 1917 r. na własną prośbę przeniesiono go do 1 Korpusu Polskiego gen. J. Dowbor-Muśnickiego, gdzie dowodził kompanią saperów. Po rozwiązaniu korpusu przebywał w Warszawie i w listopadzie wstąpił do Wojska Polskiego. Awansowany do stopnia kpt (30 XI), został przydzielony do 1 Pułku Inżynieryjnego jako dowódca baonu. 13 I 1919 r. przybył do Poznania i objął (17 I) dowództwo 1 Baonu Saperów Wielkopolskich, by 23 kwietnia wyruszyć na front płd. Od 2 do 7 maja dowodził w zastępstwie frontem. Dekretem Komisariatu NRL nr 55 poz. 52 (z 23 V 1919 r.) awansowano go do stopnia mjr., a dekretem nr 134 (z 6 VI) do stopnia ppłk. (ze starszeństwem od 1 II 1919). 7 lipca wyznaczony został zastępcą dowódcy garnizonu. Zorganizował kurs saperski dla żołnierzy 2 Dywizji Strzelców Wielkopolskich. Po przemianowaniu baonu na 15 Baon Saperów Wielkopolskich, 12 III 1920 r. wyruszył na front litewsko-białoruski. W działaniach wojennych min. dowodził grupą forteczną. 25 IV 1921 r. został awansowany do stopnia płk., a już 18 kwietnia objął dowództwo 8 Pułku Saperów, którym dowodził do 1924 r. Zmarł po roku 1924. Odznaczony był m.in.: Orderem Virtuti Militari, Krzyżem Walecznych (dwukrotnie). Związek małżeński zawarł z Haliną Wojciechowską.